Rozdział 1

Ostatnie płatki śniegu. Ostatni podmuch zimowego wiatru. Ostatnia śnieżna kołdra przykrywająca rozległe pustkowia. Dziś wszystko się rozegra. Dziś stoczymy ostateczną walkę o Śródziemie. Jak do tego doszło? Dziś może się zdarzyć wszystko. Lecz wiem jedno: nie mogę go stracić. Nie mogę stracić mojego jedynego przyjaciela. Nie mogę stracić Legolasa.

- Tauriel?

- Tak? – pytam nadal patrząc przez okno na białe pola. Nie muszę się odwracać, żeby wiedzieć, że to on wszedł. Potrafię rozpoznać jego głos i prawie bezszelestne kroki i ruchy.  Rzucam ostatnie spojrzenie na pokryte śniegiem ziemie i dopiero teraz odwracam się do niego. Uśmiecham się lekko i podchodzę bliżej.

- Już czas – mówi, gdy jestem na tyle blisko, żeby mógł mnie złapać za rękę. Delikatnie przejeżdża kciukiem po mojej dłoni i nie spiesząc się powtarza – Już czas.

Nic nie odpowiadam. Kiwam tylko głową i wychodzę za nim z komnaty. Schodzimy szybko po krętych kamiennych schodach i udajemy się do Thrandruila.

- Mój panie – mówię, gdy tylko wchodzimy i oboje kłaniamy się królowi.

- Pojedziecie na wschód, potrzebujemy sojuszników.

- Tak jest ojcze.

Legolas wychodzi, a ja zaraz za nim.

 

*******

 

Jedziemy w milczeniu, a lepki śnieg oplepia nasze ubrania i włosy. Słychać jedynie stukot kopyt naszych koni.

- Tauriel, czekaj. - zawołał Legolas i raptownie zatrzymał konia. Ja zrobiłam to samo.

- Co się dzieje? – zapytałam, lecz elf przyłożył tylko palec do ust i dał mi znać, żebym się nie odzywała.

Podeszłam po ciuchu do przyjaciela i wzięłam lejce jego konia, a on sięgnął po strzałę i napiął łuk. Staliśmy bez ruchu przez parędziesiąt sekund, aż w jednej chwili Legolas szybko przyłożył łuk do twarzy, napiął go jeszcze bardziej i wystrzelił strzałę gdzieś pomiędzy drzewa. Coś głośno zawyło i rozległ się głośny huk ciała opadającego na ziemię. Elf podszedł szybkim krokiem do drzew i nagle zawołał:

- Orki!

W mgnieniu oka wsiadłam na konia, a książę poszedł w moje ślady i puściliśmy się cwałem w stronę wioski.