Rozdział 3

- Legolas? Legolas Greenleaf, to naprawdę ty??

- Arwen?  Arewna Undómiel? Cześć! – zawołał Legolas, gdy się odwrócili w stronę dobiegającego głosu.

Elf natychmiast podbiegł do pięknej, czarnowłosej kobiety i przytulił ją mocno, a ja poczułam się dziwnie. Nie wiem, co to było? Zazdrość? Czy ja byłam o niego zazdrosna? Nie, to niemożliwe. Jestem kapitanem straży, a on królewskim synem, a do tego moim przyjacielem i towarzyszem. I tak nic by z tego nie wyszło… spuściłam głowę i słuchałam ich entuzjastycznej rozmowy.

- Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę ty! Wieki cię nie widziałam! – zawołała radośnie elfka, gdy Legolas ją puścił.

- To niesamowite! Myślałem, że jesteś na zachodzie u wuja! Aleś wypiękniała!

I znowu to uczucie.. To kolejny dowód na to, ze nie moglibyśmy być razem. Legolas nigdy nie powiedział do mnie, że jestem piękna. Słyszałam, że doskonale walczę i jestem dobrym kapitanem straży, ale to nie to samo. On widzi we mnie tylko żołnierz. Nikogo więcej.

- Wróciłam kilka tygodni temu. Haha, a ty jak zawsze szarmancki. – Arewna lekko pchnęła go w ramię, a on odwdzięczył się tym samym.

- Legolasie, pójdę do pokoju. Jakbyś czegoś potrzebował daj mi znać. – powiedziałam cicho podchodząc do niego.

- Tauriel, poczekaj. Arweno to jest Tauriel, kapitan straży i moja towarzyszka. Tauriel, to Arwena, córka Elronda i moja przyjaciółka.

- Wasza wysokość – pokłoniłam się lekko.

- Witaj – odpowiedziała uśmiechnięta elfka. – Miło mi cię poznać. Legolas dużo o tobie opowiadał.

- Wzajemnie – odpowiedziałam nadal nie podnosząc głowy w ramach szacunku, lecz tak na prawdę nie chciałam, żeby zobaczyli rumieniec na mojej twarzy. – Legolasie, nie będę wam przeszkadzać. Jakbyś mnie potrzebował, będę na końcu korytarza.

- Oczywiście. Do zobaczenia Tauriel. – powiedział i uśmiechnął się do mnie lekko, a ja odpowiedziałam tym samym.

Odeszłam bez oglądania się za siebie. Gdy doszłam do pokoju stanęłam jak wryta w progu. Pomieszczenie było przepiękne i wielkie. Na jasno pomarańczowych ścianach widniały malunki drzew, zwierząt i map. Na przeciwko dni stało wielkie łóżko, a obok mały stoliczek z książką. A rogu była ręcznie rzeźbiona biblioteczka, a na niej stały równo ustawione książki. Po prawej stronie, zaraz nad stołem, wisiał wielki obraz przedstawiający las podczas zachodu słońca. Od razu skierowałam się w stronę wielkiego okna z którego roztaczał się widok na królestwo Elronda. Tu było przepięknie i tak cicho.

Nie miała co robić, więc podeszłam do biblioteczki i wyjęłam pierwszą lepszą książkę, po czym usiałam na fotelu obok okna i z podkulonymi nogami czytałam. Nie wiem ile tak siedziałam, ale gdy pukanie do drzwi wyrwało mnie znad lektury, zorientowałam się, że jest już prawie ciemno na dworze. Przeczesałam rękami włosy, poprawiłam, długą tunikę i zawołałam cicho:

- Proszę.